دیوانه دل است،بند بر پای چه سود

یک دوست خیلی عزیزی دارم که اگر خجالت نمی کشیدم هر روز چند بار تلفن میزدم و صدایش را میشنیدم،چند بار بهش گفتم که خنده ها،حرفها و آهنگ صدایش را خیلی دوست دارم...یک جور حس راحتی و بی الایشی دارد که باعث می شود بیشتر و بیشتر دوستش داشته باشی

حالا همین دوست عزیز برایم کامنت گذاشته چرا من در لینکهایت نیستم؟

جواب چقدر ساده است...چون تو انقدر عزیزی که آدرس وبلاگت را حفظ هستم...اینجا را میخوانی...یک لحظه فکر کن شماره تلفن چند نفر را حفظی؟فقط عزیزترینها که انگشت شمار هستن

یک توضیح دیگر بدهم :نه اینکه هر که را لینک کردم خلاف این قضیه است و الباقی قضایا...یک روز باید وقت بگذارم و لینک دانی را مرتب کنم

 

وقتی می دیدم نوشته های وبلاگها در فضای مجازی و وایــ.بر و امثال اینها می چرخد برایم جالب بود خود نویسنده هنگام دیدن نوشته خودش که برایش ارسال شده چه حسی دارد؟

تا اینکه هفته قبل صبح گوشی موبایل را چک میکردم که دیدم این نوشته خودم برای خودم ارسال شده...باز خدا را شکر ننوشته بودند کوروش کبیر...حسین پناهی...

فقط "بزرگی میگفت" را اضافه کرده بودند.

بزرگی میگفت:صبحها که دکمه های لباسم را می بندم به این فکر میکنم که چه کسی آنها را باز خواهد کرد؟خودم یا مرده شور؟

دنیا همین قدر غیر قابل پیش بینی و پست است...

از پست قبل برداشته شده بود...برایم جای سوال بود نوشتن منبع اینقدر سخت و ناملموس هست؟

 

و در آخر اینکه تعدادی کامنت عمومی و خصوصی داشتم با این مضمون:ممنون سر زدید،شما لینک شدید چرا منو لینک نکردید؟؟؟؟؟ ممنون سر زدید و کامنت گذاشتید

 

خدا وکیلی یعنی هنوز هم با اسم یک نفر دیگر کامنت میگذراند؟من نه این وبها را خوانده ام و نه کامنتی برایشان نوشته ام

/ 4 نظر / 82 بازدید
بانو

سالها پیش! که می نوشتم..برایم کامنت گذاشته بودید.. کامنتی دلنشین و عقلانی.. آمدم ببینم مثل همه ی آدمهایی که چندسال پیش برایم کامنت گذاشته اند،وبلاگ ِ صاحب کامنت بسته شده یافعال است؛ که از دیدن فعال بودنش خوشحال شدم، انگار که به باغی خرم سر زده باشم عوض قبرستانی متروک هرچند که بلاگ خودم هم در اثرات مختلف قبرستان شده ولی.. خواندن نوشته های زنده ی دیگران هم لذت بخش است سلام [لبخند]

بانو

آدرسم را یادم رفت بنویسم

بانو

البته آدرسم اینه. توو پرشین بلاگ

بی سرزمین تر از باد

سلام فرزانه عزیز خوشحالم هنوزم می نویسی.من بعد از مدتها اومدم و از اینکه بعضی از دوستام هنوزم می نویسن خوشحال شدم. منم هیچ وقت لینک کسی رو توی وبلاگم نزدم.ولی به همه سر می زدم.